Рӯйи турши Ислом Каримов, раиси ҷумҳури Узбакистон дар нишасти сарони кишварҳои узви Ҷомеъаи муштаракулманофеъ дар шаҳри Душанбе. Ин рӯй аз ҳангоми таваллуд то имрӯз чунин аст ё фақат бо дидани тоҷикҳо ҳамин хел шакл мегирад?

Аз ҳама чиз наздиктар ба ту ишқи туст. Ҳастӣ нишонаи ишқ аст. Навиштани ман ҳам самараи ишқи ман аст…

***

Аз рӯзи нахуст пардае байни қалби шоир ва мавҷудот ҳоил шуд, то ӯ зиндагиашро ба ҳасрат ба сар бибарад ва чизеро, ки дӯст дорад, аз варои ин парда бибинад, чунки осмон мехост чангашро ба дасти ӯ бидиҳад ва аз миёни лабҳои ӯ бихонад. Ман ба ҳар чӣ дил мебандам, ноз мекунад, мегурезад, магар танҳоиву хубиҳои ишқ, ки ҳар қадар ба онҳо дил бастаам, ҳамеша бо мананд…

***

Бидуни таҷриба инсон ноқис аст ва бидуни нуқс инсон ба вуҷуд наёмадаву аз байн нарафтааст…

***

Суръате, ки инсон ба тарафи фанои худ дорад, бештар аз ҳар суръатест, ки дар корҳои дигари ӯ мушоҳида мешавад…

***

Аксу оинаву тифл соати умри инсон ҳастанд, ки ҳар се наздик шудани маргро хабар медиҳанд…

***

Дар сурате, ки тариқи ман аз ҷадидтарин туруқ набошад, нисбат ба тариқаҳои қадими шарқӣ хеле ҷадид ва шояд ҷадидтар аз он барои миллате бошад, ки ҳанӯз ҷадидро нашинохтааст…

***

Шеъру мусиқӣ ва наққошӣ ҳар се дар асри ҳозир васоили анҷоми хадамоти иҷтимоӣ ҳастанд, яъне эҳсосоти табақаро ба ҳаракат дармеоваранд…

***

Нуқтаи назари ман афкору фалсафаи худи ман аст ва бо тариқаи муайяни фикрӣ, ки баъдҳо маълум мешавад…

***

Инсон дардашро бояд ба касе гӯяд, ки ӯ он сероб шавад. Қалби ман оташест, ки бояд ҳама ҷоро бисӯзонад…

***

Чашмҳои ман абрест, ки ҳама ҷо бояд аз он сероб шавад. Қалби ман оташест, ки бояд ҳама ҷоро бисӯзонад…

***

Хаёл накун маро мебинӣ, ман мани воқеӣ ҳақиқати дигаре ҳастам, ки дар навиштаҳои худ ҷо гирифтаам ва ҳанӯз мардум аз ман садое нашунидаанд, то чӣ расад ба як наѓма, ки қалби маро барои онҳо ташреҳ кунад. Мардум аз ман парҳез мекунанд, ҳамон қадар, ки ман аз онҳо парҳез дорам…

***

Чашмони ман пораабрест, ки ҳаргиз аз боридан хаста нашудааст…

***

Завқи зиндагӣ аз ҳукми об аст. Бояд онро софу равон раҳо кард. Рӯҳ бояд ба насимҳои вақти саҳар шабоҳат дошта бошад. Ба беэътиноӣ ва виқор фақат барои навозиш кардани гулҳо аз фазои олам убур кунад…

***

Хомӯширо дар мавқее, ки бояд хомӯш буда бошам, аз дарё ёд мегирам. Ҳамаи ашё муаллими инсонанд. Шумо ҳам мисли ман бошед. Хеле ҳарфҳоро мебояст шунид. Фақат ақоиди худро бояд маҳкам нигоҳ дошт…

***

Рост аст, ки камфаҳмӣ ҳам неъматест ва шуаро аз рӯи асабонияту хастагӣ онро сутудаанд, вале бибинед чӣ қадар ҳам аз неъматҳост, ки инсон ба воситаи ҷаҳолати худ аз он маҳрум шудааст…

***

Ҳунарро зоҳирест содда, аммо ботине печидаву мармуз. Бо ҳар ҳастӣ дақиқаест ва бо ҳар дақиқае нерӯи хос барои фаҳм. Он чӣ дар ҳунар асоси зебоист, ҳамон ростӣ ва ҳақиқат аст…

ЗАНИ ТОҶИК ДАР МАСКАВ САДО БАЛАНД МЕКУНАД

Ахиран иддае аз занони тоҷик дар шаҳри Маскав барои нахустин бор рӯзи байнулмилалии озодии занон – 8 мартро таҷлил карданд ва ба раиси ҷумҳури Тоҷикистон муроҷиат намуданд, ки овози онҳо шунида шавад. Фарёди онҳо фарёдрас пайдо кунад. Онҳо дар муроҷиати худ гуфтаанд, ки занони Тоҷикистон 30 дарсади муҳоҷирини кории тоҷик дар Русияро ташкил медиҳанд. Онҳо мегӯянд, маҷбур ҳастанд дар ҳар самт кор кунанд, агарчи ҳақмузди кам мегиранд. Дар муроҷиати онҳо ҳамчунин таъкид шудааст, ки бештари ин занон аз рӯи эҳтиёҷ кишварро тарк карда ба Русия рафтаанд. Гуфтаанд, ки онҳо наметавонанд дигар аҳли хонаводаи худро бе навозиши зан бигузоранд ва фарзандонашонро бе модар. Аз ин рӯ, занон тақозо мекунанд, ки Раҳмон як ба худ ояд ва ба ҳоли зори мардуми кишвараш нигарад. Кишваре, ки тӯли шонздаҳ сол таҳти раҳбарии ӯ қарор дошта, дар пай барои сокинон хушбахтие наовардааст. Аммо умед ҳаст, ки ин дафъа ӯ бедор мешавад? Умед ҳаст, ки шираи пулу сарват пеши чашми ӯро ба тамом напӯшонидааст? Боварам намеояяяяяяяяяяяяяяяяяяд…

Дарвоқеъ, ҳукумати Эмомалӣ Раҳмон бояд бедор шавад. Як ба атроф нигарад ва як ба худ. Бубинад, ки чи қадар одамони «ҷазира»-и ҳукумат аз «ҷазира»-и бекориву бебарқиву бепулӣ тафовут доранд. Набояд аз хомӯшии мардуми Тоҷикистон суиистифода шавад. Зеро сокинони Тоҷикистон барои он хомӯшанду гирдиҳамоӣ намекунанд, ки Сулҳро беҳтарин василаи зиндагии худ мешуморанд. Онҳо аз ҷанг метарсанд. Дигар намехоҳанд, ки садои тир баланд шавад. Онҳо хомӯшона мемиранд…

Аммо ин занону мардони ҷон ба лабрасида дигар хомӯш нахоҳанд буд. Тахтро сарнагун мекунанд… Новобаста аз он ки дар сари он кӣ нишастааст: Аҳмад ё Раҳмат! Браво, занҳои тоҷик!

Сарнавишти мардумро аз он пешбинӣ кардан метавон, ки қиблааш кист: тавонгар ё хирадманд. 

 *** 

Душман набошад, фориғбол мешавем ва фориғболӣ марг аст.

*** 

Мурғони осмон ба ҳоли қавме хоҳанд гирист, ки фарзонагонаш дар кишварҳои бегона ҳаммоливу мардикорӣ мекунанд.  

*** 

Чун мардум гурснаву луч аст, раъйи худро ба орду калӯш мефурӯшад ва Маҷлис бозичаи бозингарон мешавад ва қонуне, ки тасвиб мекунанд – калӯшкӯҳна.  

*** 

Қонуне, ки калӯшфурӯшон дуруст мекунанд, лоиқи пойи пойи калон хоҳад буд, на чароғи дасти мардум.  

*** 

Тоҷикистон аз бепулу бемансабу бесавод аст, ки дар ҳич як гӯшаи дунё намеғунҷад (агар ғунҷад ҳам ё таҳхона аст, ё гӯшаи зиндон), ҷуз Тоҷикистони худаш. 

*** 

Узбак худро он вақт нотавон донад, ҳамсӯҳбаташ бо забони вай гап назанад. Тоҷик худро он гоҳ нотавон донад, ки ба забони ҳамсӯҳбаташ гап зада натавонад.